NIEUWS |
QUOTES |
RECENSIES |
PERS AREA
Karl Friedrich Abel, de Mozart van de gamba
De laatste der Mohikanen. Zo zou je hem kunnen noemen,
Karl Friedrich Abel (1723-1787). Toen hij stierf werd zijn geliefde instrument de viola da gamba met hem ten grave gedragen: na de Franse revolutie zou het meer dan honderdvijftig jaar duren voordat niet alleen de zes- of zevensnarige koningin der instrumenten, maar ook de muziek van Abel herondekt zou worden. En bij Abel horen we al, dat de tijd veranderd was. Eigenlijk is zijn muziek bijna "Mozart op de gamba" en in die zin volkomen uniek. Zangerige en goed in het gehoor liggende melodieën, dus, vooral in de adagio's, waar Abel in zijn tijd ongelooflijk furore mee maakte. De viola da gamba op haar allermooist horen we in zijn solostukken voor het instrument.
Maar ook het leven van Karl Friedrich had een bijzonder verloop. As vluchteling na de verwoesting van Dresden in 1757 door Frederik de Grote kwam hij in Londen terecht, waar zijn lot met dat van Johann Christian Bach en dat van de beroemde schilder Thomas Gainsborough verweven werd. De Bach-Abel concerten werden enorme publiekstrekkers in Londen.
De try-outs van het programma in Den Haag, Amsterdam en Goirle werden zeer goed ontvangen en volgend seizoen zal het programma een aantal keren langskomen op andere locaties. Houd de concertlijst in de gaten!
Het schilderij is van een van Abel's goede vrienden, Thomas Gainsborough.